„Lecz Nieśmiertelni pragnęli władzy i oddalali się od
Zahry. A ta, choć ich miłowała, poczuła gniew”
Kamieniołom Ome
Wszystkie jego
myśli, były związane z czynnością, jaką wykonywał. W górę i w dół, wdech,
wydech. Młot wędrował zgodnie z jego każdym ruchem, tak samo jak ból w
kręgosłupie, który dawał o sobie znać. Ignorował go już od wielu godzin, nie
mógł pokazać, że coś go gnębi, od razu zostałby stracony. Tak jak stary Bert,
dwa dni temu. Do tej pory opłakiwał wiernego towarzysza, ale nie tutaj, nie,
gdzie strażnicy obserwowali jego poczynania. W swojej celi, na pryczy, mógł
okazać trochę słabości, jednak przy pracy, byłoby to samobójstwem.
Żar lał się z
nieba strumieniem, czuł na skórze nowe poparzenia. Już widział jak jego
naskórek odchodzi po raz kolejny od ciała. Pięć lat przebywał, w Ome, dostał
się tu rok po tym, jak ta suka, Demeter podbiła Vizanx i zabiła jego wuja.
Zaledwie po roku znudził się jej, jako kochanek i zabawka. Znudziły ją ciągłe
tortury, którymi zmuszała go do posłuszeństwa. Gdy nie był już potrzebny,
wyrzuciła go tutaj, wśród zbrodniarzy i zdrajców. Nie był żadnym z nich. Nigdy
nie zdradził kraju, ani poddanych. Był wierny prawu i Bogini. Ale teraz musiał
walczyć o przetrwanie jak inni. Zadawalać się resztkami, które rzucali mu
strażnicy.
Po nocach śniła mu
się wolność i zemsta. Ale za każdy razem, gdy widział śmierć Demeter, w jego
umyśle pojawiała się twarz. A największą uwagę, przykuwały oczy, ciemne,
mroczne. Nie czarne, a hebanowe.
Oczy Ciemności.
Gdy się budził,
przepełniała go tęsknota do tego spojrzenia. Zimny pot spływał mu po ciele, a
serce biło, jakby chciało wyskoczyć z piersi. Jakaś nieznajoma siła,
przyciągała go do mocy, którą obiecywały te oczy. Łaknął jej jak wody i
powietrza.
Dźwięk gongu wyrwał
go z rozmyślań. Czekała go przerwa, z ulgą rzucił młot na spaloną od słońca
ziemię i ruszył z resztą więźniów za strażnikami. Jego ciało nie było tak silne
i umięśnione jak kiedyś. Słabł z dnia na dzień i czuł, jak energia z niego
uchodzi. Praca w słońcu również go zmieniła, jego cera teraz zniszczona i
spalona była od jego promieni. Niegdyś piękne, wypielęgnowane dłonie, teraz
nosiły odciski od młota. Włosy stały się matowe i cały czas były w strąkach.
Nie płakał jednak nad tym, co utracił, a było tego wiele, pragnął jedynie, by
za to, co zostało mu odebrane, ktoś poniósł karę. A tym kimś była lodowata,
pozbawiona uczuć władczyni Laary, a teraz również i Vizanx. Na myśl o tym, co
ta suka, mogła zrobić z jego krajem, jego zęby się zaciskały, a paznokcie
wbijały się w skórę na dłoniach.
Strażnik
wprowadził go do celi, która znajdowała się w jednej z jaskiń. Jeszcze dwa dni
temu, dzielił ją z Bertem, dziś był sam. Cisza go przygnębiała, myśli, które
biegły swoim trybem, przyprawiały mu ból. Pragnął, aby pozbawiono go również
uczuć, by stać się tylko cieniem. Bez serca, które kuło, gdy wspominał, bez
umysłu, który nie miał ujścia. Modlił się do Zahry, by go zabrała. Byłby wolny,
choć przy jej Ścieżce. Łańcuch załomotał, gdy położył się na pryczy. Ogniwa
były mocno połączone magią, przez pierwsze dni pobytu w Ome, starał się je
rozerwać. Później stracił nadzieje. Tęsknił do dawnych lat i leżąc po ciemku w
samotności, prosił o pomoc. Wiedział, że ona nie nadejdzie, nikt mu nie ulży,
ale słowa prośby, wypowiedziane w myślach, dawały mu ulgę. Jego powieki opadły,
a pod nimi zobaczył te utęsknione oczy. Ciemność zawsze kojarzyła mu się z
nieodgadnioną potęgą, a oto owy wzrok był tego uosobieniem. Podłożył ramiona
pod głowę i uśmiechnął się do swoich myśli. Ktokolwiek był właścicielem tego
spojrzenia, musiał być kimś wyjątkowym.
kraj Laary
Służba schodziła
jej z drogi. Mogłaby ich zetrzeć na proch, a później ich resztki wyrzucić przez
okno. Dałoby jej to satysfakcję, ale na krótko. Emocje by opadły, ale to nie
ciała służących chciałaby mieć pod swoimi stopami. Pragnęła śmierci Sulikty i
tej, która doprowadziła do jej uwolnienia.
Jedyny strażnik,
który przeżył, opisał tę osobę, jako ducha, powiew w czarnej szacie. Ludzie
szeptali po kątach o Aniele Śmierci, który przechytrzył ich królową. Marzyła, aby
pod jej palcami znalazło się ciało, które mogłaby rozerwać na strzępy. Ogarnęła
ją furia i chęć mordu. Przed oczami widziała morze krwi, swoich wrogów.
Już niedługo,
mówiła w myślach, jeszcze trochę i wszyscy, którzy stoją jej na drodze ku
władzy absolutnej, znikną. Widziała to w swoich wizjach, czuła w każdym
oddechu. Laara, była już jej, Vizanx, również. Fuuz nie był nawet problemem. A
później tylko Wschodnie Wrota i Hell.
Jej wargi
wykrzywiły się w przerażającym uśmiechu, gdy przekraczała próg swojej sypialni.
Od razu poczuła obecność drugiej osoby. Gwałtownie odwróciła się w kierunku
lewego rogu. Dopiero po chwili rozpoznała owego osobnika. Zlewał się z
otoczeniem jak kameleon. Granatowy, kunsztowny strój, idealnie opinał
wysportowaną sylwetkę. Czarne włosy, zostały zaplecione w gruby warkocz.
Wyglądałby jak manekin, gdyby nie fiołkowe oczy, które lśniły niezdrowo i
zmysłowo przebiegały po jej osobie.
- Tallin –
wyszeptała Demeter, robiąc krok w stronę mężczyzny.
Ten uśmiechnął się
jedynie i ignorując zmierzającą w jego stronę kobietę, przeszedł przez
pomieszczenie i rozsiadł się w miękkim fotelu.
- Nie przyszedłem
tu dla przyjemności Królowo.
- A szkoda –
odpowiedziała, zatrzymując się przy nim.
Stanęła za
oparciem mebla i zaczęła delikatnie masować ramiona mężczyzny. Ten, jakby
odtajał pod jej dotykiem. Złapał jedną z jej dłoni i złożył na niej subtelny
pocałunek.
- Nie teraz Pani –
wyszeptał – Mam dla ciebie informacje.
Demeter w momencie
zesztywniała i wyrwała rękę z jego uścisku. Okrążyła fotel i stanęła przed nim,
wbijając w niego wzrok.
- Jaką?
- Podążyłem za
mocą, którą wychwyciłem nieopodal więzienia. Nawiasem mówiąc, Ścieżka Zahry,
ostatnio stała się niebywale niebezpieczna.
- Do rzeczy
Tallinie! – warknęła kobieta.
Mężczyzna
niespiesznie podniósł się na nogi i stanął obok niej.
- Moc była
wyrazista przez część drogi, później znikała, aż całkowicie się rozpłynęła.
- To jest
niemożliwe! – Złapała ramię Tallina i mocno je ścisnęła – Magia ciągle płynie, nie
da się jej zatrzymać, czy też zatuszować!
- Mówię, jak było
Królowo. – Wzruszył ramionami – Nie mogłem podążyć za czymś, czego nie było.
W duszy Demeter
zapłonął ogień gniewu, który uwidocznił się w jej niebieskich oczach.
Momentalnie jednak stały się lodowate. Kobieta podeszła do okna i zacisnęła
palce na parapecie. Jej długie, wypolerowane paznokcie z denerwującym dźwiękiem
jeździły po kamieniu, zostawiając na nim rysy. Przeklinała Sulikte i to, co
ukrywała przez te wszystkie lata. Powinna już dawno zgładzić matkę, teraz już
było na to za późno. Lecz, ktokolwiek pomógł Sulikcie, poniesie z nią karę. A
jedyną cenę, którą ona wyznaczy, za ten postępek, będzie śmierć.
- Tallinie –
odezwała się Demeter niebezpiecznie spokojnym tonem – Zwołaj Radę Czarnych*.
Mężczyzna poruszył
się za nią niespokojnie.
- A co, jeśli
zaczną zadawać pytania?
Królowa odwróciła
się do niego, a on musiał zmusić wszystkie mięśnie i nerwy, by nie zrobić kroku
w tył.
- Powiedz im
wtedy, że jeśli chcą, nadal mieć pełne kieszenie monet, mają się stawić jak
najszybciej w Kaitu*.
Tallin złożył
niski ukłon i rzucając Demeter ostatnie, przelotne spojrzenie, wyszedł z
komnaty. Królowa natomiast ruszyła ku ścianie, naprzeciwko drzwi. Minęła łóżko
i delikatnie dotknęła kotar, zawieszonych za nim. Następnie chwyciła ich kraje
i odciągnęła od muru. Za kunsztowną tkaniną, były ukryte drzwi. Proste,
wykonane z dębu i brzozy. Demeter złapała za żelazną klamkę i napełniła ją
swoją magia. Dopiero wtedy zamek został otwarty. Przekroczyła próg i znalazła
się w małym pomieszczeniu. Naokoło komnaty, postawione były świeczniki, ze
świecami, a na samym środku stał stół, na którym położona była misa z
tajemniczo pachnącą substancją i nóż. Kobieta zapaliła każdą ze świeczek i
stanęła przed naczyniem. Wzięła do ręki lśniące ostrze, a następnie jednym
ruchem nacięła swoją dłoń. Krople krwi pomału kapały do misy, zabarwiając,
znajdującą się w niej ciecz, na czerwono.
- Pokaż się –
rozkazała i z pożądaniem w oczach, patrzyła na dno naczynia.
Po pewnym czasie,
każdy w pałacu, usłyszał przerażający, ni to wrzask, ni to śmiech, Królowej.
* * *
Jest to, jak na
razie, najkrótszy rozdział, jaki napisałam. A mimo to, bardzo mi się podoba. Może,
dlatego, że wszystko zaczyna mi się układać w głowie i wiem jak rozwinąć
poszczególne wątki.
W każdym bądź razie,
zapraszam was do komentowania. Czekam na waszą opinię.
Nie mam pojęcia,
kiedy ukaże się nowy rozdział. Albo opublikuję go za tydzień, lub w
ostateczności za dwa. Mój czas jest ostatnio bardzo ograniczony, czasami nie
mam nawet, kiedy do was wpaść. Dlatego proszę, by każdy, u kogo mam zaległości,
napisał mi to, pod tym rozdziałem.
PS. Słowa oznaczone
gwiazdką („*”), są wyjaśnione w „Słowniczku”.
Pozdrawiam.