Informacje:

1. Numer na playliście odpowiada rozdziałowi. Np. Rozdział Trzeci - piosenka trzecia^^

2. Proszę by SPAM i powiadomienia trafiały do odpowiedniej podstrony.

3. Rozdziały będą się pojawiać co weekend.

4. "Słowniczek" jest uwupełniany.

5. Pojawiła się nowa podstrona "Okładka".









środa, 12 września 2012

Rozdział Piąty

"Nieśmiertelni zapomnieli komu zawdzięczają istnienie. Zahra jednak zawsze pamięta zdrady"


Pałac Ruyth

    Była już w podeszłym wieku. Nawet jak na Nieśmiertelną, wydawała się juz leciwa. Mimo, to była narażona na ciągłe zbieganie po schodach, co sił w nogach. I pomyśleć, że to wszystko przez małą istotkę, która znikała na długie godziny, albo nawet dni, aby nagle się pojawiać w najmniej oczekiwanych momentach.
    Matka Czasu już dawno przyzwyczaiła się do tajemniczych eskapad swojej podopiecznej. Właściwie, to nie miała innego wyjścia, ta dziewczynka, robiła to, co uważała za słuszne w danej chwili. Ale tym razem Matka zaczęła się już o nią martwić. Nie było jej prawie tydzień, co powodowało, że w głowie kobiety pojawiały się czarne myśli. Miała ona dopiero przecież dziesięć lat, a Ruten nie był bezpieczny ostatnimi czasy. Dlatego, gdy tylko dowiedziała się od służki, że Callea pojawiła się w pałacu, postanowiła natychmiast sprawdzić, czy się jej nic nie stało. Instynkt podpowiadał jej, gdzie znajdzie dziewczynkę. Od razu podążyła do ogrodu, który otaczał cały Ruyth. Mimo późnej jesieni, cały teren tonął w zieleni i kolorowych kwiatach. Z daleka usłyszała śmiech, brzmiący jak dzwoneczki i inny, bardziej ostry odgłos. Od razu poznała, kto go wydobywa. Przekroczyła granicę sadu i stanęła na polanie. Na tej trawiastej przestrzeni, bawiły się dwie małe istotki. Mały aniołek w postaci dziewczynki i jej zwierzęcy przyjaciel. Niektóre dzieci posiadały psy, czy też koty, ale nie jej podopieczna. Ona musiała wziąć pod swoją opiekę Votra, który za parę miesięcy, będzie większy od niejednego domu. Matka obawiała się, co też powie, niektórym gospodarzom, gdy ich bydło zacznie znikać.
    Spojrzała na Callee. Jej proste, długie do pasa blond włosy powiewały w biegu. Uśmiech rozjaśniał jej twarz, jak i hebanowe oczy, które tak często pozostawały zimne i bez wyrazu. Jej mała dziewczynka, była wyjątkowa, co oznaczało, że różniła się również od swoich rówieśników. Dlatego Matka nic nie powiedziała, gdy postanowiła zaopiekować się Votrem. Na te myśli kobieta przeniosła swój wzrok na drugie stworzenie. Już teraz Votr sięgał wzrostem ramion Calley, jego srebrne łuski lśniły w promieniach słońca. Co jakiś czas rozprostowywał skrzydła, jak do lotu. Choć był jeszcze pisklęciem, wyglądał majestatycznie. Matka Czasu, wiedziała, że gdy dorośnie, będzie wspaniałym smokiem.
    Oboje nieświadomi obecności kapłanki, biegali po polanie. Nie wiele było takich chwil, by Callea, była tak rozluźniona i szczęśliwa. Parokrotnie w przeciągu miesiąca, Matka, widziała smutek w pięknych oczach przybranej córki. Nie wiedziała, jaka jest tego przyczyna, a kobieta na tyle znała dziewczynkę, że wiedziała, że jeśli Callea sama nie postanowi z nią porozmawiać, ona nic z niej nie wyciągnie.
    Nagle dziewczynka zesztywniała i spojrzała w stronę Matki. Powiedziała coś smokowi i podbiegła do opiekunki.
    - Przepraszam Matko, że nie przyszłam od razu się przywitać, ale Votr, tak bardzo mnie prosił, abym się z nim pobawiła – odezwała się skruszona Callea – Nie gniewasz się?
    Gniewać się? Na nią? Kto mógłby się gniewać na tę drobną, bladą twarzyczkę? Kto mógłby się oprzeć głębi hebanowych oczu i spojrzeć w nie z naganą?
    - Nic się nie stało kochanie, ale…czy mogłabyś następnym razem uprzedzić mnie, ile cię nie będzie w domu?
    W jednej chwili wszelkie emocje znikły z twarzy dziewczynki.
    - Mam swoje obowiązki – odparła – Nie możesz mnie od nich odciągać.
    - Oczywiście! Po prostu się o ciebie boję kochanie – wyjaśniła natychmiast Matka, wyczuwając nastrój podopiecznej.
    Callea przyjrzała się uważnie kobiecie. Jej oczy były pełne magii. Matka Czasu czekała na decyzje, która będzie niepodważalna.
    - Nie mogę obiecać - odpowiedziała w końcu z wahaniem dziewczynka – ale się postaram.
    Kapłance to wystarczyło. Energia nie zwyciężyła, jej moc była nadal pod kloszem. Pogłaskała jej blond kosmyki i próbowała zatuszować sztucznym uśmiechem własne zmartwienia. Callea rosła, a z nią i jej magia. Obawiała się, że to drobne ciało, może nie wytrzymać tej potęgi. Czy Zahra dobrze wiedziała, co czeka to dziecko?
    - Votr musi niestety teraz poczekać. Mamy gościa.
    - Kogo? – zapytała podekscytowana Callea.
    Matka roześmiała się, a dziewczynka słysząc jej śmiech, zrobiła naburmuszoną minę.
    Tak. Callea była niesamowita, dziecko i dorosła, w jednym. Nie wiedzieć jednak, czemu, nikomu to nie przeszkadzało. Nikt nie był zdziwiony jej zachowaniem. Każdy, kto ją poznał od razu ją akceptował. Była żywym promykiem. A każda istota dąży do ciepła i światła. Dąży do niej.
Calley.
Nadziei.
C z a r o w n i c y.


Hell

    Siedział wygonie oparty w fotelu, nogi wyłożył na biurko. Była to jedynie poza, ale jednak skuteczne. Osobnik siedzący naprzeciwko niego, wyglądał, jakby zaraz miał zwymiotować na jego dywan. Miał nadzieję, że do tego nie dojdzie, ponieważ, nie chciał się później tłumaczyć Pani Adners, która była główną gospodynią w jego posiadłości. Nikt by nie powiedział, że wielki Władca Śmierci, może się obawiać służącej. Ale coś takiego stwierdziłby tylko zwykły głupiec, który nigdy nie widział tej kobiety na oczy. Była ona demonicą w każdym znaczeniu tego słowa, inne stworzenia nocy, wyglądały przy niej jak potulne baranki.
    Po raz kolejny wbił swoje dwukolorowe tęczówki w duszę, która przyszła z nim porozmawiać. Był to mężczyzna w starczym wieku. Cała jego twarz była naznaczona zmarszczkami, ale piwne oczy nadal pozostały żywe. Van mógł w nich czytać jak w otwartej księdze. Nie chciał straszyć gościa, mimo to, musiał dowiedzieć się prawdy. Złożył nogi na podłogę i pochylił się do przodu.
    - Co właściwie mają znaczyć pogłoski o tym, że na Dworze Oliye dzieją się rzeczy, o których powinienem wiedzieć?
    Mężczyzna spiął się jeszcze bardziej i wbił się w fotel, jakby starał się zniknąć.
    - Nie wiem Panie – wyszeptał.
    Wypielęgnowana dłoń uderzyła w blat biurka, tak mocno, że niewinna dusza, aż podskoczyła do góry.
    - Posłuchaj – zaczął Devlish niepokojąco spokojnie – wiem, że szpony pewnej Królowej dotarły aż tutaj i że niektórzy obawiają się o swoje istnienie. Ale radzę nie zapominać, kto tutaj ma władzę.
    Staruszek połknął powoli ślinę i skurczył się na swoim siedzeniu. Van widział walkę w oczach mężczyzny. Zacisnął mocno pięści, aby zachować spokój. Jego temperament mógł teraz jedynie zaszkodzić, ale utrzymanie go na wodzy, źle oddziaływało na jego cierpliwość. Jego moc pozostawała na granicy, a dłonie musiał schować pod stół, by nie pokazać wyciągniętych szponów.
    - Panie, tu chodzi o moją rodzinę – powiedział w końcu mężczyzna.
    - Masz moje słowo, że zapewnię im i tobie ochronę – odpowiedział Davlish ze skrywaną ulga.
    Miał nadzieję, że to spotkanie będzie jednak owocne.
    Staruszek skinął głową i po krótkim wahaniu otworzył usta, a z nich wypłynęły słowa. Z każdą kolejną sekundą twarz Władcy Hell zmieniała się w przerażającą maskę.
    Aż magia wybuchła….

    - Co myślałeś, że robisz?!
    Z trudem podniósł swoje powieki i zobaczył stojącego nad nim Mathasa. Jego brat był wściekły. Ponownie zamknął oczy.
    - Co z mężczyzną? – zapytał ochrypłym głosem.
    - Jeśli się pytasz, czy energia go rozerwała, to nie. Ale jest przerażony i na każda zmianę o tobie krzyczy jak oszalały.
    - Na Nicość. Przecież obiecałem mu, że będzie bezpieczny.
    - Ciekawie spełniasz swoje obietnice, braciszku – warknął poirytowany blondyn.
    Van podniósł dłoń do oczu i zaczął przeklinać w myślach. Nie powinien tak zareagować. Lecz demon był silny, a jego kontrola upadła, gdy dusza powiedziała mu prawdę. Skrzywił swoje usta. Niech całe zło Rutenu ma w opiece cały Dwór Oliye, bo on na pewno prędko tam zawita. A wtedy nie będzie się powstrzymywać.
    - Co się stało Vanie? – Usłyszał pytanie Mathasa.
    - Przygotuj powóz. Wyruszam w podróż, wyjadę za godzinę – powiedział, ignorując pytający wzrok brata.
    Następnie wstał z łóżka i choć cały pokój wirował, udało mu się ustać na nogach.
    - Vanie, powiedz, czego się dowiedziałeś.
    Devlish minął Mathasa i wyszedł z komnaty. Szczęście mu sprzyjało, korytarze były opustoszałe. Słyszał, że brat podąża za nim. Minął kolejny zakręt i czym prędzej zniknął w swoim gabinecie. Zapieczętował drzwi mocą i dopiero wtedy pozwolił sobie na chwilę oddechu. Podszedł do szafki i wyciągnął z niej karafkę z czerwoną cieczą. Nalał ją do kieliszka i rozsiadł się wygodnie w fotelu. Patrzył jak płyn lśni w kryształowym naczyniu. Podniósł go do ust i wziął łyka. Drogocenny napój spłynął w dół jego gardła.
    Nadal był spięty, wybuch magii nie odszedł na dobre. Gdzieś tam tkwiła, czekając na jego ruch. Ale on pamiętał o kontroli. Nie mógł teraz pozwolić sobie na emocje. Postanowił, że załatwi wszystko wolno i z lodowatym opanowaniem. Dopiero, gdy z nimi skończy, pozwoli sobie na tryumf. Uśmiechnął się do swoich myśli. Czekała go piękna noc. Posmakuje strachu i bólu. A krew, będzie płynąć korytarzami Oliye.

* * *

I co o tym myślicie? Może nie najdłuższy, ale chyba nie najgorszy. W końcu napisałam coś o Hell. Nie wiem, czemu, ale najbardziej lubię o tym pisać, lecz zarazem najtrudniej mi to wychodzi. Chyba, dlatego, że chcę by tam opisy, były perfekcyjne.
Rozdział po długiej przerwie, ale musicie się do tego przyzwyczaić, gdyż tak teraz to będzie wyglądać.
Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko prosić was o szczere komentarze.
Pozdrawiam:*



sobota, 1 września 2012

Rozdział Czwarty


„Lecz Nieśmiertelni pragnęli władzy i oddalali się od Zahry. A ta, choć ich miłowała, poczuła gniew”


Kamieniołom Ome

    Wszystkie jego myśli, były związane z czynnością, jaką wykonywał. W górę i w dół, wdech, wydech. Młot wędrował zgodnie z jego każdym ruchem, tak samo jak ból w kręgosłupie, który dawał o sobie znać. Ignorował go już od wielu godzin, nie mógł pokazać, że coś go gnębi, od razu zostałby stracony. Tak jak stary Bert, dwa dni temu. Do tej pory opłakiwał wiernego towarzysza, ale nie tutaj, nie, gdzie strażnicy obserwowali jego poczynania. W swojej celi, na pryczy, mógł okazać trochę słabości, jednak przy pracy, byłoby to samobójstwem.
    Żar lał się z nieba strumieniem, czuł na skórze nowe poparzenia. Już widział jak jego naskórek odchodzi po raz kolejny od ciała. Pięć lat przebywał, w Ome, dostał się tu rok po tym, jak ta suka, Demeter podbiła Vizanx i zabiła jego wuja. Zaledwie po roku znudził się jej, jako kochanek i zabawka. Znudziły ją ciągłe tortury, którymi zmuszała go do posłuszeństwa. Gdy nie był już potrzebny, wyrzuciła go tutaj, wśród zbrodniarzy i zdrajców. Nie był żadnym z nich. Nigdy nie zdradził kraju, ani poddanych. Był wierny prawu i Bogini. Ale teraz musiał walczyć o przetrwanie jak inni. Zadawalać się resztkami, które rzucali mu strażnicy.
    Po nocach śniła mu się wolność i zemsta. Ale za każdy razem, gdy widział śmierć Demeter, w jego umyśle pojawiała się twarz. A największą uwagę, przykuwały oczy, ciemne, mroczne. Nie czarne, a hebanowe.
    Oczy Ciemności.
    Gdy się budził, przepełniała go tęsknota do tego spojrzenia. Zimny pot spływał mu po ciele, a serce biło, jakby chciało wyskoczyć z piersi. Jakaś nieznajoma siła, przyciągała go do mocy, którą obiecywały te oczy. Łaknął jej jak wody i powietrza.
    Dźwięk gongu wyrwał go z rozmyślań. Czekała go przerwa, z ulgą rzucił młot na spaloną od słońca ziemię i ruszył z resztą więźniów za strażnikami. Jego ciało nie było tak silne i umięśnione jak kiedyś. Słabł z dnia na dzień i czuł, jak energia z niego uchodzi. Praca w słońcu również go zmieniła, jego cera teraz zniszczona i spalona była od jego promieni. Niegdyś piękne, wypielęgnowane dłonie, teraz nosiły odciski od młota. Włosy stały się matowe i cały czas były w strąkach. Nie płakał jednak nad tym, co utracił, a było tego wiele, pragnął jedynie, by za to, co zostało mu odebrane, ktoś poniósł karę. A tym kimś była lodowata, pozbawiona uczuć władczyni Laary, a teraz również i Vizanx. Na myśl o tym, co ta suka, mogła zrobić z jego krajem, jego zęby się zaciskały, a paznokcie wbijały się w skórę na dłoniach.
    Strażnik wprowadził go do celi, która znajdowała się w jednej z jaskiń. Jeszcze dwa dni temu, dzielił ją z Bertem, dziś był sam. Cisza go przygnębiała, myśli, które biegły swoim trybem, przyprawiały mu ból. Pragnął, aby pozbawiono go również uczuć, by stać się tylko cieniem. Bez serca, które kuło, gdy wspominał, bez umysłu, który nie miał ujścia. Modlił się do Zahry, by go zabrała. Byłby wolny, choć przy jej Ścieżce. Łańcuch załomotał, gdy położył się na pryczy. Ogniwa były mocno połączone magią, przez pierwsze dni pobytu w Ome, starał się je rozerwać. Później stracił nadzieje. Tęsknił do dawnych lat i leżąc po ciemku w samotności, prosił o pomoc. Wiedział, że ona nie nadejdzie, nikt mu nie ulży, ale słowa prośby, wypowiedziane w myślach, dawały mu ulgę. Jego powieki opadły, a pod nimi zobaczył te utęsknione oczy. Ciemność zawsze kojarzyła mu się z nieodgadnioną potęgą, a oto owy wzrok był tego uosobieniem. Podłożył ramiona pod głowę i uśmiechnął się do swoich myśli. Ktokolwiek był właścicielem tego spojrzenia, musiał być kimś wyjątkowym.
   

kraj Laary

    Służba schodziła jej z drogi. Mogłaby ich zetrzeć na proch, a później ich resztki wyrzucić przez okno. Dałoby jej to satysfakcję, ale na krótko. Emocje by opadły, ale to nie ciała służących chciałaby mieć pod swoimi stopami. Pragnęła śmierci Sulikty i tej, która doprowadziła do jej uwolnienia.
    Jedyny strażnik, który przeżył, opisał tę osobę, jako ducha, powiew w czarnej szacie. Ludzie szeptali po kątach o Aniele Śmierci, który przechytrzył ich królową. Marzyła, aby pod jej palcami znalazło się ciało, które mogłaby rozerwać na strzępy. Ogarnęła ją furia i chęć mordu. Przed oczami widziała morze krwi, swoich wrogów.
    Już niedługo, mówiła w myślach, jeszcze trochę i wszyscy, którzy stoją jej na drodze ku władzy absolutnej, znikną. Widziała to w swoich wizjach, czuła w każdym oddechu. Laara, była już jej, Vizanx, również. Fuuz nie był nawet problemem. A później tylko Wschodnie Wrota i Hell.
    Jej wargi wykrzywiły się w przerażającym uśmiechu, gdy przekraczała próg swojej sypialni. Od razu poczuła obecność drugiej osoby. Gwałtownie odwróciła się w kierunku lewego rogu. Dopiero po chwili rozpoznała owego osobnika. Zlewał się z otoczeniem jak kameleon. Granatowy, kunsztowny strój, idealnie opinał wysportowaną sylwetkę. Czarne włosy, zostały zaplecione w gruby warkocz. Wyglądałby jak manekin, gdyby nie fiołkowe oczy, które lśniły niezdrowo i zmysłowo przebiegały po jej osobie.
    - Tallin – wyszeptała Demeter, robiąc krok w stronę mężczyzny.
    Ten uśmiechnął się jedynie i ignorując zmierzającą w jego stronę kobietę, przeszedł przez pomieszczenie i rozsiadł się w miękkim fotelu.
    - Nie przyszedłem tu dla przyjemności Królowo.
    - A szkoda – odpowiedziała, zatrzymując się przy nim.
    Stanęła za oparciem mebla i zaczęła delikatnie masować ramiona mężczyzny. Ten, jakby odtajał pod jej dotykiem. Złapał jedną z jej dłoni i złożył na niej subtelny pocałunek.
    - Nie teraz Pani – wyszeptał – Mam dla ciebie informacje.
    Demeter w momencie zesztywniała i wyrwała rękę z jego uścisku. Okrążyła fotel i stanęła przed nim, wbijając w niego wzrok.
    - Jaką?
    - Podążyłem za mocą, którą wychwyciłem nieopodal więzienia. Nawiasem mówiąc, Ścieżka Zahry, ostatnio stała się niebywale niebezpieczna.
    - Do rzeczy Tallinie! – warknęła kobieta.
    Mężczyzna niespiesznie podniósł się na nogi i stanął obok niej.
    - Moc była wyrazista przez część drogi, później znikała, aż całkowicie się rozpłynęła.
    - To jest niemożliwe! – Złapała ramię Tallina i mocno je ścisnęła – Magia ciągle płynie, nie da się jej zatrzymać, czy też zatuszować!
    - Mówię, jak było Królowo. – Wzruszył ramionami – Nie mogłem podążyć za czymś, czego nie było.
    W duszy Demeter zapłonął ogień gniewu, który uwidocznił się w jej niebieskich oczach. Momentalnie jednak stały się lodowate. Kobieta podeszła do okna i zacisnęła palce na parapecie. Jej długie, wypolerowane paznokcie z denerwującym dźwiękiem jeździły po kamieniu, zostawiając na nim rysy. Przeklinała Sulikte i to, co ukrywała przez te wszystkie lata. Powinna już dawno zgładzić matkę, teraz już było na to za późno. Lecz, ktokolwiek pomógł Sulikcie, poniesie z nią karę. A jedyną cenę, którą ona wyznaczy, za ten postępek, będzie śmierć.
    - Tallinie – odezwała się Demeter niebezpiecznie spokojnym tonem – Zwołaj Radę Czarnych*.
    Mężczyzna poruszył się za nią niespokojnie.
    - A co, jeśli zaczną zadawać pytania?
    Królowa odwróciła się do niego, a on musiał zmusić wszystkie mięśnie i nerwy, by nie zrobić kroku w tył.
    - Powiedz im wtedy, że jeśli chcą, nadal mieć pełne kieszenie monet, mają się stawić jak najszybciej w Kaitu*.
    Tallin złożył niski ukłon i rzucając Demeter ostatnie, przelotne spojrzenie, wyszedł z komnaty. Królowa natomiast ruszyła ku ścianie, naprzeciwko drzwi. Minęła łóżko i delikatnie dotknęła kotar, zawieszonych za nim. Następnie chwyciła ich kraje i odciągnęła od muru. Za kunsztowną tkaniną, były ukryte drzwi. Proste, wykonane z dębu i brzozy. Demeter złapała za żelazną klamkę i napełniła ją swoją magia. Dopiero wtedy zamek został otwarty. Przekroczyła próg i znalazła się w małym pomieszczeniu. Naokoło komnaty, postawione były świeczniki, ze świecami, a na samym środku stał stół, na którym położona była misa z tajemniczo pachnącą substancją i nóż. Kobieta zapaliła każdą ze świeczek i stanęła przed naczyniem. Wzięła do ręki lśniące ostrze, a następnie jednym ruchem nacięła swoją dłoń. Krople krwi pomału kapały do misy, zabarwiając, znajdującą się w niej ciecz, na czerwono.
    - Pokaż się – rozkazała i z pożądaniem w oczach, patrzyła na dno naczynia.
    Po pewnym czasie, każdy w pałacu, usłyszał przerażający, ni to wrzask, ni to śmiech, Królowej.

* * *

Jest to, jak na razie, najkrótszy rozdział, jaki napisałam. A mimo to, bardzo mi się podoba. Może, dlatego, że wszystko zaczyna mi się układać w głowie i wiem jak rozwinąć poszczególne wątki.
W każdym bądź razie, zapraszam was do komentowania. Czekam na waszą opinię. 
Nie mam pojęcia, kiedy ukaże się nowy rozdział. Albo opublikuję go za tydzień, lub w ostateczności za dwa. Mój czas jest ostatnio bardzo ograniczony, czasami nie mam nawet, kiedy do was wpaść. Dlatego proszę, by każdy, u kogo mam zaległości, napisał mi to, pod tym rozdziałem.
PS. Słowa oznaczone gwiazdką („*”), są wyjaśnione w „Słowniczku”.
Pozdrawiam.

sobota, 25 sierpnia 2012

Rozdział Trzeci


włączcie "trójkę" w odtwarzaczu:)


„Nieśmiertelni to rasa, która została umiłowana przez swoją Boginię. Kochała ona swoje dzieci i przesyłała im swoje dary”


kraj Laary

    Ulice miasta były jeszcze pogrążone we śnie. Ludzie trwali bezpiecznie w swoich domach. Każdy człowiek w swoim własnym świecie. Każdy z własnym przeznaczeniem. Jak łatwo było przewidzieć ich całe życie, monotonne, ale pewne. Ona nie mogła powiedzieć tego samego o swoim. Choć miała niejaką władzę nad czasem, daną jej przez Zahrę, nigdy nawet nie próbowała jej wykorzystać. Ile to już lat odkąd została wybrana na Matkę. To smutne, że nawet tego nie potrafiła sobie przypomnieć. Pomału ona sama stawała się czasem, a to odcisnęło piętno na jej ciele i duszy. 
    Słońce leniwie zaczęło spoglądać na świat, co kazało jej się pospieszyć. Nie mogła sobie pozwolić na błąd. Była potrzebna, obiecała dopełnić przeznaczenie. Jej długi czarny płaszcz z kapturem, który miała nasunięty na głowę, zafalował, gdy przyspieszyła kroku, spod kaptura można było dostrzec ciemne włosy przyprószone siwizną, które rozwiały się pod wpływem ruchu. Uliczki wydawały się martwe o tej porze dnia. Przygnębiające były szare chodniki i śmieci porozrzucane na bruku. Pamiętała jeszcze czasy, gdy ten kraj był prawdziwym rajem. Mieszkańcy z radością w nim mieszkali, a podróżni zawsze odpoczywali w karczmach. Targ był wtedy kolorowy i wesoły. To wszystko było jednak tylko cieniem przeszłości. Nic nie zostało z tego uroczego państwa. Zostało ono zniszczone w dniu, kiedy Laara stała się nagrodą zimnej królowej.
    Odgoniła jednak od siebie przygnębienie i ruszyła dalej. Słońce jak złodziej wychylało się pomału nad horyzont. Matka grała z nim w chowanego. Jak duch przesuwała się w cieniu. Żeby wypełnić misję, musiała pozostać niezauważona. Zatrzymała się gwałtownie i praktycznie zlała się z ciemnym murem. Tuż zza zakrętu wyłonił się strażnik. Przystanął, zmarszczył brwi i zaczął nasłuchiwać. Kobieta wstrzymała oddech i czekała. Mężczyzna w mgnieniu oka odwrócił głowę w jej kierunku, jakby widział skuloną Matkę Czasu. Ona natomiast zesztywniała i zaczęła prosić Zahre o cud. To tylko mogło ją uratować, nie miała drogi ucieczki. A mimo, że była wysoko postawioną kapłanką bogini, nie dysponowała siłą, by pokonać żołnierza. Zacisnęła dłonie na czarnym materiale, ale gdy strażnik wszedł praktycznie w uliczkę, rozległ się krzyk, a następnie wiele przekleństw. Strażnik odwrócił się i ruszył biegiem w przeciwną stronę. Matkę zalała fala ulgi, tak wielka, że praktycznie zbiła ją z nóg. Podtrzymała się jednak ściany i upewniwszy się, że ulice są puste, wznowiła swoją podróż.
    Po paru zakrętach była na miejscu. Mur wydawał się jedynie przeszkodą, ale to właśnie on stanowił cel. Kobieta wyciągnęła z kieszeni płaszcza mały, lśniący kamyczek i włożyła go pomiędzy cegły. Teraz mogła jedynie czekać.

    Nie wiedziała, czemu rzuciła kamieniem w tego strażnika. Wydawało jej się to właściwe. Wydawało jej się, że kobieta ukryta w cieniu potrzebuje pomocy a ona lepiej niż ktokolwiek inny wiedział jak to jest, znaleźć się w pułapce. Dlatego wzięła zbrojnego na siebie, a teraz biegła ile sił miała w nogach, żegnana przekleństwami mężczyzny. Była zwinna, znała miasto, była pewna, że ucieknie. Potrafiła odnaleźć każdą kryjówkę złodziejaszków, poza tym ten strażnik ruszał się jak mucha w smole. Gdyby nie miecz nawet ona mogłaby go pokonać. Jej krótkie nogi ruszały się z zawrotnym tempie.
Z gracją przeskoczyła przez drewniane ogrodzenie i skręciła w Ulicę Wisielców. Nawet żołnierze królowej nie zapuszczali się w te strony. Bali się, że mogliby spotkać Miejską Wiedźmę. Nie pierwszy raz dziękowała za te przerażające historie o kobiecie, która jednym spojrzeniem mogła zmienić człowieka w kamień. Gdyby tylko wiedzieli, że owa wiedźma, to niegroźna staruszka, która jedynie ma niewielką moc uzdrawiającą. Jednak mieszkańcy biednych ulic nie prostowali powstałych plotek. Gdyby nie one, już dawno by pomarli. Lekko zmachana, zniknęła w dziurze muru, rozpadającego się budynku. Gdy tylko wskoczyła do środka, ciszę poranka przerwał przeraźliwy wybuch. Odwróciła się gwałtownie i już miała wyjrzeć na, zewnątrz, gdy silne ramię złapało ją w pasie, a dłoń zakryła jej usta. Szarpnęła się do przodu, ale trzymający ją przeciwnik, był niebywale silny.
    - Uspokój się królewno, to tylko ja. – Usłyszała szept tuż przy swoim uchu.
    W momencie znieruchomiała, a stojący za nią osobnik wypuścił ją z objęć. Dziewczynka obróciła się i ujrzała znajomą twarz. Oblicze, którego nie wstydziłby się żaden potwór. Skóra spalona od ognia i kwasu, była zdeformowana i przypominała roztopiony wosk. Jedno oko zakrywała opaska, zaś drugie naznaczone było blizną. Długie do łopatek czarne włosy, spływały strąkami. Ona jednak się nie obawiała tej twarzy, zbyt dobrze znała jej właściciela.
    - Prosiłem, byś się nie włóczyła królewno – odparł mężczyzna, rzucając jej rozgniewane spojrzenie.
    - Przepraszam Lock, ja po prostu… - przerwała i wbiła wzrok w swoje bose stopy.
    Obawiała się spojrzeć na opiekuna. Wiedziała, że go zawiodła, łamiąc polecenie. Jednak miasto ją przyzywało, przygody, które można odkryć i miejsca, które można zobaczyć.
    - Lito, musisz mi obiecać, że nie wystawisz nosa za drzwi domu.
    Dziewczynka spojrzała na mężczyznę i od razu uciekła spojrzeniem w bok. Lock nie rozumiał, że ona tylko spełniała prośbę przyjaciółki. Choć wiedziała, jak opiekun zareaguje na jej imię, postanowiła spróbować.
    - Ale Callea…
    - Tylko nie ta zmyślona przyjaciółka – jęknął Lock i zgromił podopieczną wzrokiem.
    - Ona nie jest zmyślona! – wykrzyknęła Lita i ku swojej frustracji tupnęła nóżką – Jest prawdziwa i mnie odwiedza!
    Mężczyzna przewrócił okiem i pogłaskał dziewczynkę po krótkich rudych lokach.
    - Tak, oczywiście – powiedział i kręcąc głową, ruszył w głąb pomieszczenia.
    Lita wiedziała, że Lock jej ponownie nie uwierzył. Nigdy nie wierzył. Ale ona mówiła prawdę, Callea żyła. A Lock był za głupi, by zrozumieć cokolwiek. Nadal naburmuszona podążyła za opiekunem.

    Dni zlewały się w jedno, upływ czasu przestał mieć jakiekolwiek znaczenie. Cały czas trwała w zawieszeniu i pułapce swego istnienia. Jako Nieśmiertelna mogła tkwić w tym więzieniu po kres Rutenu. Wolno odchodzić od zmysłów, stawać się obłąkaną i zatracić się w Nicości. Być szeptem przy Ścieżce Zahry. Nie chciała takiego istnienia, już wolała odnaleźć drogę do Hell, jako żyjący demon.
    Przebiegła wzrokiem po celi i w jej oczach zalśniły łzy. Z piątki żołnierzy, został tylko jeden. Jej wierny strażnik i towarzysz, Sivel. Był blady, nic nie pozostało, po tym wspaniałym żołnierzu. Niegdyś silny, postawny mężczyzna, teraz wrak tamtego człowieka. Jego blond kosmyki straciły swój blask, a oczy w kolorze nieba po burzy, nie miały już tej iskry optymizmu. Czterech pozostałych strażników połączyło się już z Boginią. Sulikta miała tylko nadzieję, że odnaleźli spokój w jej ramionach.
    Mocniej otuliła się kocem i przymknęła powieki. Ona również się zmieniła. Włosy, które kiedyś były jej dumą, teraz były postrzępione, kolor całkiem znikł, tak, że był prawie bezbarwny. Była chuda, nie szczupła, ale wychudzona. Nie pierwszy raz próbowała wykorzystać resztki mocy, by przywołać mniej bolesne obrazy w czasie snu. Ściany lochu pożywiały się jej energia, była ich esencją. Na samą myśl o tym, do jej gardła podchodziły mdłości, a żołądek kurczył się boleśnie. Przed oczami zaczęły jej się pojawiać mroczki i wiedziała, że zbliża się czas, gdy opadnie w objęcia otępienia. Z determinacją, zaczęła się kurczowo trzymać świadomości.
    - Królowo. – Przy jej boku pojawił się Sivel i patrzył jej w oczy z nieskrywaną troską.
    Kobieta podniosła dłoń, by pogładzić go po policzku, gdy fundamentami więzienia, wstrząsnął wybuch. Oboje podnieśli się do pozycji stojącej i trwali w wyczekiwaniu. Magia unosiła się i opadała, krzyki rozbrzmiewały wokół.
    I nagle wszystko ucichło.
    Jak za sprawą zaklęcia, zapanowała cisza. Sulikta przybliżyła się do mężczyzny, a ten objął ją ramieniem, gotując się na atak. Drzwi lochu wyleciały z zawiasów, a pomieszczenie rozświetlił lśniący kamyk. W otworze stanęła postać w kapturze i podniosła ku górze świecący przedmiot. Królowa otworzyła szeroko oczy i zachwiała się na nogach. Dobrze znała tę twarz. Choć pojawiły się na niej nowe zmarszczki, wszędzie rozpoznałaby te tryskające wiedzą szafirowe oczy.
    - Matka Czasu – wyszeptała Sulikta, próbując zrobić krok w stronę kobiety.
    Sivel w ostatniej chwili zdążył złapać ją przed upadkiem.
    - Witaj Sulikto, dobrze cię widzieć całą, po tylu latach – zabrała głos Matka – Jednak to niedobry czas na rozmowy.
    Żołnierz od razu przystąpił do działania, złapał w pasie Królową i kiwnął na Matkę Czasu. Ta ruszyła przodem i już po chwili przedzierali się przez plątaninę korytarzy. Na kamiennych posadzkach, leżały nieruchome ciała zbrojnych. Ich twarzy zastygły w wyrazie zaskoczenia i strachu. Matka nie zwracała na nie uwagi, jakby w ogóle nie istniały. Wiedziała, że Demeter wkrótce się dowie, co się wydarzyło. Chciała być daleko, gdy jej gniew ujrzy światło dzienne.
    - Matko – usłyszała za sobą słaby głos Królowej – Ile czasu minęło?
    Kapłanka nie odpowiedziała od razu, skupiona na ucieczce. Każdy zakręt powodował u niej przyspieszone bicie serca.
    - Matko?
    - Dwanaście, od twojego uwięzienia – odpowiedziała w końcu kobieta, gdy dostrzegła przejście w murze.
    - Nie o to pytam.
    Matka Czasu zerknęła na Sulikte, a w jej spojrzeniu zobaczyła nadzieję i lęk przed odpowiedziom.
    - Dziesięć – przerwała – Dziesięć lat, odkąd Zahra objawiła nadzieje.
    W jasnych oczach zalśniły łzy.
    - Jaka ona jest?
    - Nie tutaj, Królowo. – Pokręciła głową kapłanka i przeskoczyła przez stertę kamieni, by dostać się na ulicę.
    Sivel poszedł w jej ślady, pomagając również Sulikcie. Następnie ruszyli biegiem przez zaludniające się miasto. To Matka Czasu otworzyła przejście ku Nicości. Chwyciła żołnierza za ramię, by dalszą podróż pokonać Ścieżką Zahry. Miała tylko nadzieję, że Demeter nie wyczuje jej magii i nie podąży za nimi.

* * *

Rozdział, mam nadzieję lepszy niż poprzedni. Starałam się pisać bardziej wyraziście.
Freya, postanowiłam skorzystać z twojej rady. Dlatego też kolejne rozdziały będą się pojawiać w weekendy *plus-minus*
Shauu, mam wielką nadzieję, że tym razem dobrze stawiałam kropki w dialogach, jak i lepiej poszły mi opisy.
Serdecznie dziękuję za wszystkie komentarze. Jestem bardzo szczęśliwa, widząc ich taka ilość. Poza tym kazda rada przez was napisana, bardzo mi pomaga.
W słowniczku pojawiły się nowe opisy:)
A teraz czekam na waszą opinię.


   


wtorek, 21 sierpnia 2012

Rozdział Drugi

włączcie, proszę Nightwish - Ever Dream


„ Ov spuścił skarb swojej Pani na Ruten. A z jej wnętrza wypłynęła czysta energia, która stworzyła Nieśmiertelnych”


Matka Czasu

    Trzymała dłoń tej biednej kobiety i modliła się do Zahry, aby dodała siły temu drobnemu ciału. Poród trwał już piętnaście godzin i Matka obawiała się, że kobieta nie zniesie ani minuty dłużej. Widziała wycieńczenie na jej twarzy, pot spływający po jej skórze. Jego krople lśniły niczym małe diamenty. Słone łzy pomału płynęły po policzkach. Wyczerpanie kobiety było potężne. Matka mocniej ścisnęła tę delikatną dłoń i z żalem stwierdziła, że kobieta nie przeżyje porodu. Za dużo mocy zużyła, za dużo cierpienia zaznała.
    - Eune dasz radę, wytrzymaj jeszcze trochę. – Szepnęła do jej ucha i wolną ręką pogładziła ją po jasnych włosach.
Młoda kobieta nie odpowiedziała, wbiła jedynie swoje błękitne oczy w Matkę Czasu. Był w nich spokój i miłość. Eune znów zaskoczył skurcz, krzyk kobiety wypełnił pomieszczenie. Po chwili jednak ucichł i zrobił miejsce innemu dźwiękowi. Płaczowi dziecka.
    Matka rozluźniła uścisk i spojrzała na dłonie Znachorki, w których leżała mała istotka. Na główce widać było jasny meszek, oczy pozostały zamknięte, ale wiedziała, jakiego są koloru.
    - Matko… - usłyszała cichy szept i od razu spojrzała na biedną Eune. – Proszę…Matko proszę, ukryj ją…nie pozwól…
    - Eune – uciszyła ją kobieta. – Zrobię wszystko, co trzeba. A teraz odpoczywaj kochana.
    - Jeszcze jedno. – Głos dziewczyny stawał się coraz cichszy. – Callea, nazwij ją Call…ea…
    Z tym imieniem kobieta wydała ostatnie tchnienie. Matka Czasu pochyliła się nad jej ciałem i delikatnie zamknęła jej oczy, a na czole złożyła lekki pocałunek. Następnie odwróciła się do Znachorki, po czym wyciągnęła ręce. Już po chwili miała na rękach małe ciałko. Uśmiechnęła się i pocałowała dziecko tak samo jak wcześniej jej matkę.
- Taka mała, a już jesteś mitem. Jesteś nadzieją śliczna Calleo.
   
kraj Laary

    Loch, wszędzie brud, w powietrzu unosił się zapach potu i moczu. Łańcuchy lśniły w nikłym świetle przedostającym się przez małe okienko. W niewielkim pomieszczeniu znajdowało się sześć osób, ale tylko jedna leżała na pryczy. Okryta brudnym kocem starała się zapomnieć o bólu i głodzie. Nie pamiętać, co jej odebrano. Po policzku Sulikty spłynęła pojedyncza łza. Nie łkała, nie mogła sobie na to pozwolić. Nie chciała pokazać żadnej słabości. Spojrzała na ziemię, gdzie spała piątka jej wiernych towarzyszy. Odważni żołnierze, którzy nie pokłonili się Demeter.
    I co z tego, zdawało się pytać jej serce, i tak wszyscy pomrzemy.
    W tej samej chwili jakby odpowiedź na jej niezbadane pytanie Ziemia się zatrzęsła. Nie fizycznie, to nie była siła natury. Droga Zahry, droga mocy została zachwiana. Kobieta odrzuciła koc, podniosła się na nogi i wyjrzała przez kraty w oknie.
    To była moc, czy tylko złudzenie?
    Przez jej ciało przeszedł dreszcz. Mocniej zacisnęła palce na metalowych prętach. To była czysta energia.
    Matko Czasu, czy to jest to, o czym mówiłaś?
   
    To nie była zwykła komnata. Na ścianach znajdowały się wyszukane gobeliny i ozdoby. Na podłodze lśnił szyty złotymi nićmi dywan. W rogach ustawione zostały piękne rzeźbione lampy. A w centrum tego wszystkiego stało łóżko. Zrobione z czarnego drewna, nogi ozdobiono złotem i klejnotami. Jedwabna pościel wydawała się gładka i miękka. Pod nią leżała kobieta. Trwała w niespokojnym śnie, rzucała się na boki. Z jej idealnych ust wydobywały się jęki. Coraz głośniejsze, aż zmieniające się w krzyk. Trawiona koszmarem kobieta wrzasnęła przeraźliwie po raz ostatni, po czym otworzyła powieki i usiadła na łóżku. Oczy Demeter były nienaturalnie rozszerzone, oddech miała urywany, a po jej mleczno białej skórze spływał pot. Wzięła potężny wdech, który ją trochę uspokoił. Zmięła w rękach jedwabny materiał i wbiła wzrok przed siebie.
    To nie był zwykły sen. Z nimi, z normalnymi koszmarami umiała sobie radzić. To było coś więcej. Jakby nić mocy zagłębiająca się w jej czaszce i pragnąca wciągnąć ją do nierealnego świata. Na wspomnienie tego, co zobaczyła na jawie ogarnął ją lęk. Tę, która jest nazywana przez ludzi potworem. Kobietę, która nie ma uczuć. Opadła na poduszki. Tak, to nie było normalne, gdyby takie było, nie byłaby wyczerpana, nie zabrano by jej tyle energii.
    Była pewna, że tej nocy nie odpłynie już w objęcia snu.

Hell

    Poczuł to.
    Poczuł to tak, jakby ktoś wbił mu sztylet w serce. Była to zaledwie sekunda, a dla niego niosło to tyle ukojenia. Zapragnął więcej, dużo więcej. A, gdy minęło wydawało mu się, że nie zniesie tej straty. Miał ochotę wyć, jęczeć, dać ujście swojej wściekłości. W tamtej chwili wyglądał na demona, za którego mają go ludzie. Jego prawe oko żarzyło się wściekłą czerwienią. Patrzył na otaczające go przedmioty z rządzą mordu, tak jakby w tamtej chwili pragnął tylko coś zniszczyć. Instynkty wzięły nad nim górę. Dlatego, gdy w tym momencie rozległo się pukanie do drzwi z jego gardła wydostało się tylko przeraźliwie warknięcie. Osobnik mimo tego się nie przestraszył, uchylił drzwi, by po chwili przystąpić próg.
    - Więc już wiesz. – Stwierdził gość, lekko się uśmiechając.
    Był to chłopak wyglądający na niewiele młodszego od Van’a. Miał blond włosy identycznej długości jak drugi mężczyzna. Jego złote oczy patrzyły na Devlisha z widocznym rozbawieniem. Lekkim krokiem przemierzył pokój i rozsiadł się wygodnie w fotelu.
    - Uspokój się Van’ie, gdyby zobaczył cię ktoś ze służby uciekłby z krzykiem.
    Mężczyzna spojrzał na niego z mieszaniną wściekłości i zaskoczenia. Po chwili jednak, jakby coś sobie przypomniał, rozluźnił mięśnie i zrezygnowany opadł na krzesło przy biurku.
    - Nie powinieneś tu być, gdy jestem w takim stanie Mathasie.
    Blondyn machnął lekceważąco ręką i wbił lśniące oczy w Devlisha.
    - Musiałem przyjść. – Przerwał i uciekł wzrokiem gdzieś w bok. – Czy to pewne bracie, czy ona w końcu się pojawiła?
    Na ustach Van’a pojawił się uśmiech, a spojrzenie stało się rozmarzone. Znów wezbrały w nim uczucia, ale tym razem była to tęsknota zmieszana ze zniecierpliwieniem. Złączył dłonie tuż pod brodą i na nich położył głowę.
    - Tak – wyszeptał.
    W tym jednym słowie zawarta była cała prawda o nim samym. Cała nadzieja. To jedno słowo na nowo obudziło w nim serce, które jak myślał już dawno pochował.


kraj Vizanx

    Mijał barwne gobeliny biegiem, próbując się jak najszybciej dostać do komnaty wuja. Nadal trzęsły mu się dłonie po zrywie mocy. Przeraziło go to zachwianie. Energia jakby przeniknęła przez jego ciało, zmroziła kości i ogrzała okolice serca. Choć nogi odmawiały mu posłuszeństwa, nie mógł się zatrzymać. Po drodze potrącił pokojówkę, ale nawet wtedy nie przystanął, tak jakby tego nie potrafił. Jakby magia pchała go siłą do przodu.
    W końcu stanął przed upragnionymi drzwiami. Otworzył je zamaszyście i wszedł do środka. Wnętrze sypialni było proste. Ściany w kolorze brązu, żadnych złoceń, czy kamieni. W centrum stało łóżko, ale ku jego zdziwieniu, było puste. Rozejrzał się wokoło, wuj stał w oknie i patrzył przed siebie. Aranth podszedł do niego i położył mu dłoń na ramieniu. Król spojrzał na niego, ale jego oczy były inne niż zwykle, wyglądały spokojnie, jakby we wnętrzu tego wiecznie rozgniewanego człowieka, przestała się toczyć walka. Nigdy czegoś podobnego nie widział.
    - Wuju? – Odezwał się szeptem, instynktownie czując, że tak nakazuje sytuacja.
    Mężczyzna uśmiechnął się do siostrzeńca i palcem wskazał na zewnątrz.
    - To wszystko jest moje, a kiedyś i ty miałeś zasiąść na tronie.
    - Miałem? – Zapytał Książe, nic nie rozumiejąc. Ale nagle przypomniało mu się wcześniejsze zdarzenie i wszystkie pytania wyleciały mu z głowy. – Wuju, moc…
    - Wiem – przerwał mu Król – Wiem, mój drogi. Ona się narodziła.
    Aranth cofnął się o krok i spojrzał przerażony na krewnego. Miał wrażenie, że jego wuj oszalał. Ta twarz, zawsze ściągnięta zmarszczkami zmartwienia, teraz była gładka i spokojna.
    - Kiedyś zrozumiesz. – Ponownie odezwał się władca, – Kiedy ją zobaczysz, wszystko pojmiesz. A teraz wracaj do siebie chłopcze. Niech Zahra nad tobą czuwa.
    Młodzieniec pojął, że został odprawiony. Wyszedł z komnaty z jeszcze większą listą pytań. I tajemnicą, która miała kiedyś zostać odkryta.


Wschodnie Wrota

    Ogród lśnił w blasku księżyca. Przez jego centrum ciągnęła się dróżka. Po obu jej stronach rosły kwiaty: róże, tulipany, lilie. Dalej można było zobaczyć krzewy i drzewa owocowe. Dostępu do tej Idylli, strzegł wysoki żywopłot i subtelna, niczym mgła, magiczna osłona. Idąc ścieżką, można było dojść do środka ogrodu, gdzie stała ławka. Biała, stara, ale mająca w sobie wiele wspomnień. To właśnie na niej siedziała para ludzi.
    Mężczyzna i kobieta. Kapłan i Kapłanka. Dwoje Nieśmiertelnych, którzy strzegli najważniejszej tajemnicy Rutenu. Przytuleni do siebie obserwowali nocne niebo. Każdy na swój sposób, próbował przyswoić sobie zdobytą wiedzę. To kobieta poruszyła się pierwsza, odwróciła się do towarzysza i spojrzała mu w oczy.
    - Oni też już wiedzą, prawda? Nasi synowie?
    Kapłan pochylił się ku niej i pocałował jej czoło. Odgarnął zbłąkany, już siwiejący, lok za ucho.
    - Tak. Wszyscy trzej.
    Oczy kapłanki nagle zaszły łzami. Objęła twarz ukochanego, a kciukami delikatnie pieściła jego policzki.
    - Nawet jego nazywasz synem? Mimo, że… - głos jej się załamał.
    - Nie spłodziłem go, Irrith, to prawda, ale zawsze myślałem o nim jak o synu. – Położył własne dłonie na jej kruchych palcach. – Nie płacz najmilsza, to powinien być czas radości. Właśnie narodziła się nadzieja Rutenu.
    Kobieta kiwnęła głową i mocniej przytuliła się do mężczyzny.
    - Oby tylko nic nie zmieniło losu. – Wyszeptała – Oby tylko nasz syn nie musiał cierpieć, a nadzieja nie poległa.
    - Wszystko jest w rękach Zahry.
    - I naszych – dopowiedziała Kapłanka.
    - I naszych, najmilsza.

* * *

Nie za szybko? Przepraszam, że tak nagle dodaję nowy rozdział, ale mam czas, to publikuję.
Mam nadzieję, że wszystko opisuję jasno i przejrzyście i nie macie problemu z orientacją świata Rutenu.
Pomału będzie się rozkręcała akcja, na razie nic ciekawego się nie dzieje, wiem, ale obiecuję, że później będzie lepiej.
Pozdrawiam.

sobota, 18 sierpnia 2012

Rozdział Pierwszy


„ I Zahra stworzyła szklaną szkatułkę, w której zaklęła swoją moc. Dała ją Ovie, swojemu krukowi, by ten zaniósł ją na ziemie Rutenu”



kraj Laary

Wchodząc do Sali zauważyła jak wiele się w niej zmieniło. Zniknęły obrazy jej wielkich przodków, zniknęły jasne gobeliny, utkane przez Matkę Tkaczek, zniknęło całe ciepło tego miejsca. Ściany przemalowano na ciemny granat, a na nich wisiały jedynie świeczniki z płonącymi się świecami. Kobieta poczuła jak wzdłuż jej kręgosłupa przebiegają dreszcze. Zrobiono z jej ukochanego miejsca trupiarnię. Zimną komnatę bez duszy. Tyle lat, chwil spędziła w tych ścianach. Zawsze były one dla niej ukojeniem. A teraz ujrzała jak zabito coś, co było dla niej tak drogie. Zwolniła, nie chciała wchodzić głębiej, nie chciała widzieć nic więcej. Poczuła jednak uderzenie z tyłu, które popchnęło ją dalej. Rzuciła wrogie spojrzenie strażnikowi, który ruchem dłoni kazał jej się pospieszyć.
Westchnęła z bólem i zaczęła stawiać kolejne kroki. Więc to jej kolejna tortura, próba złamania jej woli walki i życia. Zaczęła się obawiać, czy aby tym razem Jej się to nie uda.
Nie, skarciła się w myślach, nie może się poddać. Przecież ma jeszcze nadzieję. Słowa przepowiedni, która może się spełnić. Jeśli tylko się nie ugnie. Jeśli…
Zatrzymała się i wbiła wzrok przed siebie. Ten widok ją zabolał. Ogarnęła ją furia, burza w sercu.
Na podwyższeniu stał tron. Ale to nie był ten tron, co kiedyś, nie ten, w którym ona zasiadała. Pamiętała go jeszcze, jego budowę. Zrobił go dla niej sam Ojciec Rzemiosła. Pamiętała to miękkie drewno, pasujące idealnie do niej. Drewno drzewa Egi.
To, co widziała teraz przed sobą to było zwykłe krzesło. Bez żadnej energii, uczuć. Ale nie to było przerażające, ale materiał, z którego powstał. Zbudowany z kości. Z ludzkich kości. Poczuła gorycz w ustach. Więc to zostało z ludzi, którzy walczyli po jej stronie, ale polegli. Jej oddech przyspieszył, a żołądek niebezpiecznie się skurczył. Odwróciła wzrok.
- Widać, że podoba ci się nowy wystrój.
Kobieta szybko podniosła wzrok na postać wychodzącą zza kotary. Była to młoda kobieta. Złote loki opadały na odsłonięte przez suknię blade ramiona. Niebieskie oczy były szeroko rozwarte i igrały w nich iskry, które groziły, że mogą przeobrazić się w ogień. Jej suknia idealnie podkreślała jej sylwetkę. Była piękna, niejeden mężczyzna poszedłby za nią wszędzie. Nie jeden poszedł, nawet do Piekła.
Jej uroda była jednak złudna. Mamiła dobrocią i uczuciem. A pod tą powłoką czaiło się prawdziwe okrucieństwo. Tym był Ona. Ta, co podstępem zdobyła koronę jej kraju, co wybiła jej poddanych, która ją więziła i katowała bez litości. To ona, Demeter Sanvali. Jej córka.
- Och, gdzie moje maniery. – na tę drapieżną twarz wypłynął uśmiech. – Sulikto, może usiądziesz?
Kobieta patrzyła na swoją rodzoną córkę i zastanawiała się jak przez tyle lat udawało jej się ukrywać swoją prawdziwą naturę. Do dnia, w którym nie zaatakowała widziała w niej swoją ukochaną córeczkę. Krew z jej krwi, moc z jej mocy. Jakże mogła się aż tak pomylić?
- Może uczynisz mi ten zaszczyt i zjesz ze mną kolację…matko? – ton Demeter nie pozostawiał wątpliwości, że to nie sugestia, to był rozkaz.
Sulikta nie odpowiedziała, ale ruszyła za córką w stronę stołu. Usiadła na krześle, za którym od razu pojawił się strażnik. W pomieszczeniu zapanowała cisza. Dwie kobiety nie spuszczały z siebie wzroku. Nikłe światło świecy sprawiało, że twarze wyglądały niczym upiorne maski. Sulikta odwróciła oczy od córki by spojrzeć na potrawy pojawiające się na stole. Kobieta nienawidziła się w tamtej chwili, za to, że tak zachłannie na nie patrzyła. Ale głód, który cierpiała od miesiąca nie dawał o sobie zapomnieć.
- Proszę matko, częstuj się, pewnie jesteś głodna. – Demeter splotła palce rąk tuż pod brodą i patrzyła na swoją matkę z nieukrywanym rozbawieniem.
Oczywiście suko, że jestem głodna, pomyślała była Królowa, wiesz o tym najlepiej, bo to z twojego rozkazu mnie głodzili. Sulikta wzięła łyżkę i nałożyła sobie potrawki z zająca. Następnie nalała sobie do pucharu wina i wzięła potężny łyk.
- Nie boisz się – zaczęła Demeter. – że może to zatrułam?
Sulikta zawahała się, ale jedynie na moment. Kobieta spojrzała na swoją córkę, a kąciki jej ust nieznacznie się uniosły.
- Gdybym potrzebna ci była martwa już dawno bym nie żyła, ale jednak coś nie pozwala ci mnie zabić. – znów zamoczyła usta patrząc cały czas na młodą kobietę.
Och, oczywiście, że Demeter nie mogła jej tak po prostu uśmiercić. Przecież była jej potrzebna, tylko ona znała treść przepowiedni, tylko ona mogła wyjawić, co ona dokładnie zawiera. Ta wiedza, że jej córka jednak czegoś od niej chce niebywale ją rozbawiła.
Demeter natomiast na te słowa straciła cały swój dobry nastrój. Wbiła swoje lodowate spojrzenie w matkę.
- Uważaj Sulikto, bo mogę zmienić zdanie i zabić cię jak psa. – warknęła – Mogę wszystko, jestem Królową, nieśmiertelną Królowa Laary!
Nagle po tych słowach w komnacie rozległ się śmiech. I nie był on wymuszony, można było w nim wyczuć szczere rozbawienie. Sulikta nie udawała, w jej jasnych oczach zalśniły łzy, które starła, gdy ucichł również jej chichot.
- Nieśmiertelna Królowa? – znów zachichotała – Och droga córko, to że nie umrzesz ze starości bynajmniej nie oznacza, że będziesz żyć wiecznie – w jednej chwili twarz kobiety spoważniała. – Umrzesz córko, umrzesz ja to wiem, ja o tym słyszałam…umrzesz, gdy tylko Ona pojawi się na świecie.
Twarz Demeter nagle przestała przypominać cokolwiek, co ludzkie. Jej oczy niebezpiecznie lśniły, rysy się wyostrzyły. Jej ruch był szybki, zerwała się ze swojego miejsca i w sekundę była, przy Sulikcie. Jej dłonie odnalazły szyję kobiety i zacisnęły się na niej jaj szczypce. A przez jej palce przelewał się strumień mocy.
- Nie! – warknęła, a to warknięcie bardziej przypominało coś zwierzęcego niż ludzkiego. – Nie, kochana matko, ja będę trwać po kres świata, a to dziecko z przepowiedni, w którym tak pokładasz nadzieję, umrze z mojej ręki błagając o litość!
Sulikta podniosła ręce do dłoni córki bijąc je i walcząc o oddech. Twarz Demeter wykrzywiła się w paskudnym grymasie, gdy puszczała matkę.
- Zabrać ją. – machnęła na strażników nieukrywanym obrzydzeniem patrzyła jak mężczyźni podnoszą kobietę.
Ich oczy znów się spotkały. Oczy córki i matki. Była to tylko sekunda, ale obie się czegoś wtedy dowiedziały.
Sulikta, że jej córka jest potworem w ludzkiej skórze.
Demeter, że jej matka wierzy w słowa przepowiedni, co może oznaczać, że nie jest w tym osamotniona.
Przepowiednia, słowa starej i szalonej Matki Czasu, czy one naprawdę są prawdą?



 kraj Vizanx

- Nasz król nie może myśleć poważnie o tym traktacie, gdyby przyjął te warunki…
…to byłby koniec waszych intryg, zakończył w myślach zdanie arystokraty. Usłyszał rozmowę całkiem przypadkiem i od razu poczuł zniesmaczeni. Nie lubił intryg politycznych, ani polityki samej w sobie. A na te całe bankiety chodził jedynie na prośby swojego wuja. Gdyby nie on już dawno porzuciłby dworskie życie. Na te myśli popatrzył na swój strój z krzywym uśmiechem. Najwygodniej czuł się w zwykłej koszuli i spodniach, najlepiej siedząc na koniu i przemierzając galopem wolne przestrzenie. Podniósł wzrok z ubrań na ściany komnaty, w której przebywał. Sala balowa była dla niego jak klatka. Dusił go jej przepych jak i przeznaczenie. Nie widział sensu w bezmyślnym tańcu, a na myśl o rozmowach zapatrzonymi w siebie arystokratami czuł okropną gorycz w ustach. Popatrzył wokół siebie. Na dzisiejszym przyjęciu pojawiła się cała śmietanka towarzyska Vizanx. Swoim bystrym wzrokiem wypatrzył wielu arystokratów rodów służących rada samemu królowi. Patrząc na nich nie czuł jednak szacunku. Napawali go wstrętem, to przez nich państwo upadało. Winne temu były te ich egoistyczne gierki. Nie mógł i nie chciał zrozumieć, jakie motywy kierowały tymi ludźmi. Porwał z tacy szampana i wziął łyk by pozbyć się niemiłego smaku. Cóż, musiał jednak przyznać, że nie tylko intrygi budziły w nim te negatywne odczucia. Te same uczucia budziły w nim patrzące na niego nachalnym wzrokiem kobiety na Sali. Był przyzwyczajony do takich spojrzeń. Już rok temu, gdy skończył osiemnaście lat, wuj odbył z nim pewną rozmowę. Powiedział mu wtedy, że wszystkie arystokratyczne matki wrzuciły jego, Arantha Marittisa na listę potencjalnych kandydatów na męża dla ich córek. Niestety wuj się nie mylił, już tydzień po urodzinach odwiedziła go kobieta z niedwuznaczną propozycją. Po tamtym incydencie starał się jak mógł, by nie było ich więcej. Arystokratki jednak nie odpuściły i jak to podsumował jego krewny, „wcale im się nie dziwił”. Aranth był młodym, silnym mężczyzną. Jego uroda była sławna na dworach. Miał jasną cerę, jego czekoladowe loki okalały niewątpliwie piękną twarz, a oczy jak niebo w czasie burzy dodawały mu tylko tajemniczości. Jednak nawet jego uroda bladła, gdy tylko wspomniało się o jego pochodzeniu. Przecież był jednym z wyżej postawionych osób w państwie, mógł mieć wszystko, był siostrzeńcem samego króla. Tak, Aranth słyszał, co mówią o nim kobiece plotki, był dobrym słuchaczem i co najważniejsze umiał zdobyte informacje wykorzystać. Tak i tym razem postanowił poszpiegować. Wziął z tacy kolejny kieliszek i z wyuczonym idealnym uśmiechem zagłębił się w arystokratyczną dżunglę.



Hell

Dwór Devlish jak zwykle był spokojny. Cały budynek jak i ogród skąpany był w ciszy. Mimo, że wysoko na niebie świeciło słońce, lokatorzy tego domu spali głębokim snem. Istoty, które słońce pali, a nie grzeje. Chodzące demony.
Okna zasłonięte były ciężkimi czarnymi kotarami, które nie przepuszczały promieni. Wrota zamknięte na najróżniejsze zamki. Mieszkańcy nie lubili nieproszonych gości, a ci, którzy odważyli się przekroczyć próg dworu rzadko wracali do tego miejsca. Było ono zimne, nawet ogród, choć zadbany wydawał się trwać, a nie żyć. Róże o kolorze krwistej czerwieni były jedynym kolorystycznym akcentem.
Nagle w jednym z okien poruszyła się zasłona. Nie została odsłonięta, jednak lekko zafalowała, jakby pod wpływem dotyku. I tak było w istocie.
Za tym ciemnym materiałem krył się pokój, surowy, tak jak cały budynek. Ściany pomieszczenia pomalowane zostały na głęboki granat. Na podłodze położony został czarny dywan. Przy ścianie naprzeciw drzwi stał stół zawalony papierami. W kącie był fotel, a tuż obok stolik. W drugim zaś znajdowała się biblioteczka. Jedynym źródłem światła była świeca w świeczniku, który był trzymany w dłoni. W tej samej, która przed chwilą dotknęła tęsknie kotar. Delikatny płomień oświetlał właściciela dłoni. W nikłym świetle można było zobaczyć jedynie twarz, ale to wystarczyło, by w płucach zabrakło tlenu, a zarazem serce przestało bić.
Był to młody mężczyzna, a jego oblicze było zarazem przystojne jak i przerażające. Jego czarne proste włosy sięgały ramion, cera miała kolor białej niepisanej kartki. Od oka do kącika jego ust przebiegała blizna, która bynajmniej go nie oszpecała. I usta, pełne, czerwone i kuszące, na których tamtej chwili igrał tęskny uśmiech. Ale nic nie przykuwało uwagi tak jak jego oczy. Te, które odkrywały prawdę o nim samym. Tylko jedna osoba miała to spojrzenie. Jedno oko lśniące niczym płynne złoto i drugie, które było oznaką demonicznej siły, czerwone, krwiste, cały czas żądne bólu i cierpienia. Jedno niepowtarzalne połączenie. Przekleństwo Van’a Devlisha, pana dworu, Hell i samej śmierci.

* * *

Mam nadzieję, że was nie zanudziłam i nie usnęliście. Poza tym przepraszam za błędy, które pewnie się pojawiły. Jestem tylko człowiekiem, więc je popełniam.
Pierwszy rozdział za nami. Proponuję wam również byście zajrzeli do „Słowniczka”, gdzie znajdziecie opis świata przedstawionego, jak i niektóre rzeczy, które mogą być dla was nie jasne. Tam znajdziecie odpowiedzi.
Pozdrawiam i zapraszam do komentowania.




piątek, 17 sierpnia 2012

Poczatek. "Przepowiednia..."


W słowach przepowiedni zawarta jest moc Prawdy. Każdy, kto ma, choć cząstkę Zahry potrafi z jej pomocą je wydobyć Jednak istnieje jedna osoba, która ma jej najwięcej.
Matka Czasu.
Uznana za niepoczytalną wśród Nieśmiertelnych ras, za bajkę, przez resztę ludzi.
A jednak to jej słowa wypowiedziane w burzliwą noc, miały siłę, które odmieniły los wszystkich.
Zahra ma swój plan, pomału wprowadza go w życie. Szykuje zemstę dla tych, którzy ją zdradzili i wybawienie dla sprzymierzeńców.
Nadchodzi czas Prawdy. Nadchodzi czas Czarownicy…

* * *

To taki krótki wstęp/prolog do mojej nowej opowieści. Wiem, że niektórych zawiodłam zawieszając tamto opowiadanie, ale po prostu zrozumiałam, że to, co kocham pisać, to fantastyka. Mam nadzieję, że zrozumiecie i pokochacie tę historię.